زینب موحدی نیا
در حاشیه جنوب کرمان دهستانی به نام بحراسمان با مردمانی از جنس نور و امید و مهر زندگی را در سرزمینی پربرکت و در عین حال پرچالش ادامه میدهند این روستا با باغهایی پرمیوه، رودخانههای بزرگ و صدها نوع محصول کشاورزی و باغی از گردو، انار، زیتون، گیاهان دارویی و صیفیجات گنجینهای طبیعی است که قطعا این مهم پتانسیل تبدیل شدن به قطب کشاورزی و اقتصادی جنوب کشور را دارد.
اما این بهشت کوچک سالهاست که از ابتداییترین زیرساختها محروم مانده است، بحراسمان خانه بهداشت ندارد، راه ایمن و آسفالته ندارد و حتی دکل مخابراتیای که 8 سال پیش ساخته شده اما همچنان خاموش و بیاستفاده برجای مانده است.
نبود جاده مناسب و امکانات حملونقل باعث میشود محصولات کشاورزی این منطقه هر سال پیش از رسیدن به بازار خراب شوند و زحمات یکساله کشاورزان بر باد رود، بیامکاناتی در حوزه درمانی نیز جان بعضی از اهالی را گرفته است خانوادههایی که مجبور شدهاند داغ از دست دادن فرزند یا عزیزشان را بهدلیل نبود امکانات درمانی و جاده مناسب تحمل کنند.
این در حالی است که وعدههای مکرر مسئولان تاکنون محقق نشده و حتی بازدیدی جدی از این منطقه صورت نگرفته است همین بیتوجهی درد مردم را سنگین تر و شکاف میان حرف و عمل را عمیق تر کرده است.
با وجود این تلخیها مردم بحراسمان همچنان با امید به فردا دلبسته اند امیدی که به گفته خودشان تنها با عمل واقعی و نه وعدههای تکراری مسئولان به ثمر خواهد نشست.
امیدشان به روزی است که وعدهها از روی کاغذ به خاک روستا برسند و محرومیتها جایشان را به شکوفایی بدهند.
